آزمایشگاه تشخیص طبی بصیر

Urine culture
میکروبیولوژی
بلافاصله تحویل داده می‌شود
در دمای اتاق
پرهیز آنتی بیوتیک 72 ساعت قبل آزمایش
عدم وجود عوامل بیماری زا
نمونه ادرار بیمار در یک ظرف استریل و با رعایت تکنیک‌های آسپتیک مناسب برای به حداقل رساندن آلودگی جمع‌آوری می‌شود. تلقیح: حجم کوچک و دقیقی از نمونه ادرار با استفاده از یک حلقه یا پیپت کالیبره شده به یک پلیت آگار استریل یا محیط کشت براث منتقل می شود. برای افزایش رشد و شناسایی باکتری ها می‌توان از پلیت‌ها یا محیط های متعدد استفاده کرد. انکوباسیون: پلیت‌های تلقیح شده یا محیط های کشت در یک دستگاه انکوباسیون در دمای کنترل شده (معمولاً ۳۷ درجه سانتیگراد) قرار می گیرند تا رشد باکتری را افزایش دهند. این پلیت ها برای یک دوره خاص، معمولاً ۱۸ تا ۲۴ ساعت، انکوبه می شوند، اما بسته به پروتکل های آزمایشگاه، ممکن است تا ۴۸ ساعت یا بیشتر ادامه یابد. مشاهده رشد باکتری: پس از دوره انکوباسیون، پلیت ها یا محیط ها از نظر وجود رشد باکتری بررسی می شوند. رشد از نظر کمیت و ویژگی ها ارزیابی می شود. شناسایی: کلنی های باکتری بر اساس ظاهر، الگوهای رشد و تست‌های بیوشیمیایی شناسایی می شوند. پاتوژن‌های رایج مسبب عفونت ادراری عبارتند از: اشریشیا کلی (E. coli)، انتروکوکوس و گونه های کلبسیلا. تست حساسیت آنتی بیوتیکی: علاوه بر شناسایی، آزمایش حساسیت آنتی بیوتیکی نیز انجام می شود تا مشخص گردد کدام آنتی بیوتیک در برابر باکتری های شناسایی شده موثر است. این کار به انتخاب داروی آنتی بیوتیک کمک می کند.
آزمایش کشت ادرار نوعی تست تشخیصی است که برای تشخیص و شناسایی وجود باکتری های بیماری زا در نمونه ادرار و به منظور تشخیص عفونت های دستگاه ادراری (UTIs)، ارزیابی شدت آنها و مشخص کردن مناسب ترین آنتی بیوتیک انجام می شود. این تست در موارد زیر انجام می‌شود: مشکوک بودن به عفونت ادراری: زمانی که بیمار علائم عفونت ادراری همچون تکرر ادرار، درد در هنگام دفع ادرار، داشتن ادرار کدر یا خونی یا میل شدید به ادرار کردن دارد. عفونت ادراری مکرر: برای افرادی که سابقه عفونت ادراری مکرر دارند، به شناسایی میکروب ایجاد کننده و حساسیت آن به آنتی بیوتیک ها کمک می کند. بررسی درمان: پس از شروع درمان آنتی بیوتیکی برای عفونت ادراری، کشت ادرار دیگری برای اطمینان از موثر بودن آنتی بیوتیک های انتخاب شده انجام می‌گردد. بارداری: کشت های معمول ادرار اغلب در دوران بارداری برای غربالگری باکتریوری بدون علامت انجام می شود که در صورت عدم درمان می تواند باعث بروز عوارض شود. عفونت های ادراری مرتبط با کاتتر: در بیماران دارای کاتتر ادراری، کشت ادرار می تواند عفونت های مرتبط با کاتتر را شناسایی و درمان آنها را مشخص کند. عفونت های اکتسابی بیمارستانی: برای افرادی که در یک محیط درمانی به عفونت های ادراری مبتلا می شوند، این آزمایش به شناسایی باکتری های مسئول و انتخاب داروی مناسب کمک می کند. به صورت کلی این تست به جلوگیری از مصرف بیش از حد آنتی بیوتیک‌ها و انتخاب داروهای موثر کمک می کند.