آزمایشگاه تشخیص طبی بصیر

Anti Histon Ab
نمونه باید هر چه سریع‌تر آزمایش شود، ترجیحاً ظرف چند ساعت پس از جمع‌آوری.
در یخچال یا فریز شده
شرایط خاصی ندارد
5روز در 8-2 درجه،مدت طولانیتر-20
نمونه گیری از خون بیمار و جداسازی سرم. سپس آنالیز سرم به روش الایزا. اگر آنتی‌بادی‌های ضد هیستون در نمونه خون بیمار وجود داشته باشند، با آنتی‌ژن‌ها میانکنش می‌دهند و این میانکنش به روش الایزا سنجیده و مقدار آنتی‌بادی‌های ضد هیستون در نمونه اندازه‌گیری می‌شود. نتیجه مثبت تشخیص وجود آنتی‌بادی‌های ضد هیستون را نشان می‌دهد و به تشخیص بیماری‌های خود ایمنی مانند بیماری لوپوس کمک می‌کند.
آنتی بادی های آنتی هیستون اتو آنتی بادی هایی هستند که زیرمجموعه ای از خانواده آنتی بادی های ضد هسته ای هستند که به صورت اختصاصی زیرواحدهای پروتئین هیستون یا کمپلکس های هیستون را هدف قرار می دهند. امروزه، آنتی بادی های آنتی هیستون به عنوان مارکر لوپوس اریتماتوز سیستمیک در نظر گرفته می شوند، اما در سایر بیماری های خودایمنی مانند سندرم شوگرن، درماتومیوزیت یا آرتریت روماتوئید نیز نقش دارند. آنتی بادی های ضد هیستون می توانند به عنوان مارکری برای شناسایی لوپوس ناشی از دارو نیز باشند. آنتی بادی های آنتی هیستونی پنج دسته اصلی زیرواحدهای پروتئین هیستون را هدف قرار می دهند: H1، H2A، H2B، H3 و H4. آنتی بادی های آنتی هیستون متنوع هستند، بنابراین به غیر از از هدف قرار دادن زیرواحدهای پروتئین، آنتی بادی های مختلف نیز می‌توانند برای کمپلکس های مختلف، از جمله دایمر H2A-H2B یا تترامر H3-H4 اختصاصی باشند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد آنتی‌بادی‌های آنتی هیستونی IgG و IgM که به علت قرار گرفتن در معرض داروهای مختلف تولید می‌شوند، مختص اپی‌توپ‌های کمپلکس‌های مختلف هیستونی هستند. آنتی بادی های آنتی هیستون را می توان با روش الایزا تشخیص داد. همچنین می توان از ایمونوفلورسانس غیرمستقیم برای تشخیص آنتی بادی های آنتی هیستون استفاده کرد.